De Poolcirkel
Dag 33
We zijn de Poolcirkel gepasseerd. Elk jaar verschuift hij ongeveer 14 meter. Voor alle duidelijkheid: de poolcirkel als breedtelijn op de kaart blijft op zijn plaats, terwijl het de magnetische noordpool is die beweegt. Diverse monumenten op verschillende plekken memoreren waar de Poolcirkel in een bepaald jaar lag. Boven de markering van het jaar 1937.
Het was een magische rit van 380 kilometer van Harran naar het Junkerdal. De meest fantastische landschappen trokken aan ons voorbij. Want Noorwegen is meer dan fjorden. Wat hetzelfde blijft, 380 kilometer lang, is de uitgestrektheid. De omvang. De ongereptheid.
We waren een beetje bevreesd voor de kwaliteit van de weg. In het zuiden van Noorwegen waren we veel lastige bergachtige wegen tegengekomen en met 380 kilometers voor de boeg, was dat geen fijn vooruitzicht.
Maar de weg was vrijwel geheel tweebaans. Sommige delen waren strak getrokken en verbreed. En je mocht daar zelfs 90 km/u rijden. Een voor dit land uitzonderlijke snelheid.
Op talrijke plekken waren bulldozers aan de gang en werden hele stukken berg afgegraven alsof het van karton was. De aanpassingen zijn niet alleen voor het rijcomfort, maar ook voor de veiligheid. De snelheid waarmee auto’s, campers en vrachtauto’s elkaar op bochtige en smalle wegen passeren zorgt iedere keer weer voor een zucht van opluchting dat de spiegels er nog aan zitten.
We stoppen na vijf uur rijden in Mo i Rana. Geen plaats in het Midden-Oosten, maar in Noorwegen. De kleine stad is hypermodern. Waarom er zoveel recente nieuwbouw is, kan ik niet achterhalen.
Na 6 uur rijden was hij daar dan eindelijk: de Poolcirkel. Een onzichtbaar fenomeen dat toch steeds tot de verbeelding blijft spreken. Wie via de E6 de Poolcirkel nadert, ziet ook het landschap veranderen, dat onderstreept dat de lijn iets magisch heeft.
Bij ons ging de magie door de maag en namen een rendierburger. Bruut? Een kip of varken is ook een dier ;-)
We liepen op de Poolcirkel tegen een opmerkelijk monument aan.
Het monument herinnert aan de 34.000 dwangarbeiders uit de Sovjet-Unie en (toenmalig) Joegoslavië die door de NAZI’s gedwongen waren wegen en spoorlijnen in het noorden van Noorwegen aan te leggen.
De tekst die dit beschreef is verwijderd. Ook Wikipedia heeft elke verwijzing naar de Russische dwangarbeiders verwijderd. Een vorm van historisch nihilisme.
De omgeving rondom het Artic centrum is dat van een bergpas. Uitgestrekte vergezichten, boomloos met deels besneeuwde bergen.
We moesten nu wel een beetje voortmaken. We zouden vóór 19:00 uur bij het huisje zijn. Het werd iets later. Enig oponthoud door overstekende rendieren. Ik had niet veel tijd om mijn camera te pakken. We stonden langs een smalle weg. In mijn spiegel zag ik een vrachtwagen aankomen. Gewoon met forse snelheid. Hij scheurde voorbij en liet de buitenspiegel gelukkig ongemoeid.
De weg naar onze eindbestemming het Junkerdal, een nationaal park, was een klein avontuur. Een smalle zijweg van de 77 ging snel over van asfalt in een gravelweg. Enkele kilometers rijdend door het niets. Hoge bergen en watervallen aan de oostzijde, lagere exemplaren aan de westzijde.
Aangekomen blijken er maar twee huisjes te staan. De eigenaar houdt negen Huskies die toeristen op sleeën door de sneeuw moeten jagen. De honden blaffen bij uitzondering. Soms ‘zingen’ ze, zegt de vrouw, als er rendieren rond het huis lopen.
Ons huisje ligt samen met nog zo’n huisje en de woning van de eigenaar in een uitgestrekt natuurgebied. Het is er stil, doodstil. Twee kilometer onverharde weg scheidt ons van de zijweg van de E6.
We kijken naar buiten. Misschien zien we straks ook rendieren rond het huis. We kunnen nog lang kijken. Want de zon gaat pas onder om 00:28 uur en komt weer op om 01:21 uur. Het blijft dus gewoon daglicht. Het hele etmaal.
De dagelijkse weerteller:
22 dagen hele dag zon,
6 dagen veel zon,
1 dag wisselend wolken en zon,
1 dag grijs maar droog,
1 dag regen en zon,
2 dagen grijs en motregen.
Meer informatie op de weerkaart.
Junkerdal: Zon vandaag onder 00:28 uur. Zon morgen op 01:21 uur.